Een tas van €2.600, gemaakt voor €53: waarom luxemerken pas bewegen als het moet

Een tas van €2.600, gemaakt voor €53: waarom luxemerken pas bewegen als het moet. Stel je voor: je koopt een designertas van €2.600. Prachtig leer, iconisch logo, "Made in Italy" op het label. Wat je niet ziet: Italiaanse justitie ontdekte dat het in elkaar zetten van zo'n tas een onderaannemer welgeteld €53 kostte. Geen typefout. Drieënvijftig euro. Welkom in de wondere wereld van de luxe-industrie, waar de marges duizelingwekkend zijn, en waar de afgelopen twee jaar het ene na het andere schandaal naar buiten kwam over de omstandigheden waaronder die producten worden gemaakt.

‍

De cijfers achter de glans

Luxe is misschien wel het meest winstgevende consumentenproduct ter wereld. Van elke euro omzet houden huizen als LVMH (Louis Vuitton, Dior), Hermès en Kering (Gucci) zo'n 67 tot 72 cent over na productiekosten. De mode- en lederwarendivisie van LVMH draait een operationele marge van 35%. Hermès haalde zelfs 44% — het gemiddelde beursgenoteerde bedrijf mag blij zijn met 10%.

De productiekosten van een luxe handtas? Volgens bronnen uit de industrie zo'n 10 tot 15% van de winkelprijs. De rest zit in flagshipstores op de duurste locaties ter wereld, marketing, en — vooral — pure winst. De marge zit niet in het leer. De marge zit in het merk.

Met zulke marges zou je denken: hier is ruimte genoeg om alles tot in de puntjes netjes te doen. Eerlijke lonen, veilige werkplaatsen, volledige controle over de keten. De extra kosten daarvan zijn een afrondingsfout op de winst per product.

En toch.

‍

"Made in Italy", maar niet zoals je denkt

Sinds 2024 heeft het Openbaar Ministerie in Milaan een indrukwekkende rij luxemerken aan de schandpaal genageld. Eerst Armani en Dior. Toen Valentino, Loro Piana en Tod's, zoals ook WWD in detail beschreef. Eind 2025 kwamen daar dertien namen bij, waaronder Prada, Gucci, Givenchy en Dolce & Gabbana, een uitbreiding die Business of Fashion op de voet volgde. En vorige week nog vielen rechercheurs binnen bij onder meer Chanel, Bulgari en Moncler, meldde Euronews.

Het patroon is steeds hetzelfde. De merken besteden productie uit aan tussenpartijen, die het werk doorschuiven naar kleine werkplaatsen, vaak gerund door Chinese ondernemers, in Italië zelf, net buiten Milaan. Daar troffen inspecteurs arbeidsmigranten aan die tot 90 uur per week werkten voor €4 per uur en sliepen naast hun naaimachine. Vakbonden noemen het al jaren "Made in Misery".

Het wrange: dit gebeurt niet ondanks het "Made in Italy"-label, maar juist dankzij dat label. Productie in China zou het waardevolle herkomstlabel kosten. Productie via schimmige onderaannemers ín Italië levert bijna-Chinese loonkosten op, mét het label. De geografie was nooit de garantie, toezicht op de keten is dat.

‍

Ze bewegen wel, maar alleen onder dwang

En hier komt het pijnlijkste deel van het verhaal. Werkt het optreden van justitie? Ja. Dior, Armani, Valentino en Loro Piana werden onder gerechtelijk toezicht geplaatst, scherpten hun leveranciersselectie en audits aan, en kregen dat toezicht na enkele maanden weer opgeheven. De Italiaanse overheid werkt aan een certificeringssysteem voor de keten. De nieuwe Europese due diligence-richtlijn (CSDDD) maakt wegkijken bovendien een juridisch risico in plaats van alleen een PR-risico.

Kortom: het kán dus wel. Binnen een paar maanden. Als het moet.

Dat is precies wat zo jammer is. Deze bedrijven verkopen het summum van kwaliteit. Vakmanschap, erfgoed, perfectie — daar draait hun hele verhaal om. Je zou verwachten dat die kwaliteitsobsessie zich uitstrekt tot élk onderdeel van hun bedrijf: de mensen die de producten maken, het milieu, de governance. Dat ze niet achteraan hobbelen op ESG, maar vooroplopen. Het geld is er. De merkbelofte vraagt erom. En toch kwamen de verbeteringen pas toen de rechter op de stoep stond.

‍

De uitzondering die de regel bevestigt

Dat het anders kan, bewijst Hermès. Het huis achter de Birkin houdt de productie vrijwel volledig in eigen hand, leidt elke leerbewerker jarenlang zelf op en accepteert dat dit de groei afremt. Het resultaat? De hoogste marges van de hele sector, een merk dat alleen maar sterker wordt, en, niet toevallig, geen plek in de Milanese strafdossiers. Goed doen en goed verdienen blijken elkaar niet te bijten. Integendeel.

‍

Wat wij hiervan leren

Bij Eevery zien we dagelijks dat ondernemers denken: ESG, dat is iets voor de grote jongens met diepe zakken. Dit verhaal laat het omgekeerde zien. De grote jongens met de diepste zakken van allemaal deden het pas goed toen ze werden gedwongen — terwijl een bedrijf dat duurzaamheid en ketenverantwoordelijkheid vanaf dag één in zijn model bouwde, uitgroeide tot de winstgevendste van het stel.

De les is simpel: wacht niet tot de toezichthouder, de rechter of de klant je dwingt. Wie zijn keten kent, zijn mensen goed behandelt en zijn zaken op orde heeft, bouwt niet alleen een eerlijker bedrijf — maar ook een sterker merk. Dat geldt voor een modehuis met miljardenomzet net zo goed als voor het mkb.

Kwaliteit die ophoudt bij het product is geen kwaliteit. Echte kwaliteit zit in hoe je onderneemt.

Benieuwd waar jouw bedrijf staat? Eevery helpt mkb'ers hun duurzaamheidsprestaties te meten, te onderbouwen en te communiceren — zodat jij nooit degene bent die moet improviseren zodra een toezichthouder, bank of klant ernaar vraagt. Boek een gratis demo en ontdek waar je kunt beginnen.

We schreven eerder al over greenwashing in de modebranche, lees hoe Decathlon en H&M tegen de lamp liepen, en hoe je het zelf voorkomt op onze blog. Meer over het geheim achter luxe merken? Lees hier onze blog over het geheim achter echte merkwaarde.

Wil je op de hoogte blijven? Meld je aan voor onze nieuwsbrief voor het laatste ESG-, CSR- en duurzaamheidsnieuws, of blader door alle artikelen op onze blog.